wil naar buiten

Bij het park (vijf bomen en een grasveld) heb ik een paar koperwieken ontdekt en niet alleen daar, maar ook nog langs een fietspad even verderop. De afgelopen dagen heb ik daar rondgelopen met camera in de hoop ze te kunnen fotograferen. Ze scharrelen wat op de grond en af en toe vinden ze nog wat bessen in een boom. Het is best heel lastig fotograferen, in eerste instantie vliegen ze natuurlijk weg of zitten heel hoog in de boom enz. Vanmiddag lukt het aardig met één koperwiek, deze zat op een tak en ik liep daar rustig naartoe. De camera plaatste ik voor mijn gezicht, capuchon over mijn hoofd, ik leek geen bedreiging meer te zijn :-).

De beginfase, ver weg op de grond. Ik ben toch maar even door de knieën gegaan.

Dit lijkt er meer op, de kleuren en takjes zijn wel heel fijntjes.

Stapje voor stapje dichterbij!

En nog een stapje…

Teruglopend naar huis zag ik er nog een in een boom, de zon stond daarop en ik vind de foto’s lang zo mooi niet als deze. Een zonnetje is fijn, voor de fotografie vaak niet.

Het is me gelukt om mooie foto’s van de roerdomp te maken, hiep, hiep hoera! Na lang wachten kwam er beweging tussen het riet… wat is de vogel goed gecamoufleerd, onvoorstelbaar. En wat een spanning ontstond er in mijn lijf om hem er goed op te krijgen. Scherpstelpunt links, scherpstelpunt rechts, de vogel scharrelde wat heen en weer in het riet. En toen kwam hij uit de begroeiing  en stak over, haast trillend heb ik deze foto’s kunnen maken om daarna een gat in de lucht te springen!

Daar komt hij tevoorschijn.

In volle glorie op een vliesdun stukje ijs.

Om daarna naar rechts weg te zwemmen.

Het stuk dat ik naar de auto moest lopen, heb ik haast huppelend gedaan 🙂 ook om warm te worden hoor.

Tussen de buien door heb ik de fiets gepakt en gekeken of er iets te fotograferen was. De grauwe ganzen bleven op hun plek op het weiland zitten en er vlogen ook geen groepen eendjes op. Wel vlogen er een paar blauwe reigers achter elkaar over het landje en ik zag dat één reiger iets in zijn snavel had. Dus daar heb ik me op gericht en dat is aardig gelukt, gelukkig maar :-). Achter de computer zag ik dat het een muisje is, arme muis, gelukkige reiger!

Vorige week tijdens de tuinvogeltelling zaten er heel weinig vogels in de achtertuin. Maar nu is het al een paar dagen gezellig druk met de vogels, zullen ze weten dat het kouder gaat worden? Hebben ze geen weerman nodig, maar voelen ze het aankomen? Ringmussen, een groep van zo’n vijftien stuks, twee heggenmussen, vier koolmezen en pimpelmeesjes. Het roodborstje is ook weer van de partij na een paar weken weggeweest te zijn. En vanmorgen kon ik mijn ogen niet geloven…een keep! Geweldig, ik hoop dat zij hier blijft, want het was een zij. Man en vrouw zijn makkelijk uit elkaar te houden. De mezen inspecteren de nestkastjes al en hun liedje lijkt een beetje lenteachtig. Drie merels jagen elkaar de tuin uit en zelfs een turkse tortel werd door een merel weggejaagd. Een groep groenlingen zitten eerste rang op de voedertafel met zonnebloempitten.

Boven op de haagbeuk met zicht op het schuurtje van de buren.

Koolmees op een tak van de krentenboom.

Pimpelmees, ik blijf dat een bijzonder mooi vogeltje vinden.

Hopelijk blijft de keep en kan ik daar binnenkort ook een foto van maken. We zullen het zien!