Na eerst met mijn dochter langs the Hadrians Wall in Engeland gelopen te hebben, zijn mijn man en ik na een halve dag thuis alweer richting Enschede gereden om drie weken op het huis van zoon en schoondochter te passen. Je kunt hier heerlijk wandelen en fietsen. Tijdens een wandeling dicht bij huis zag ik een zwarte roodstaart bij volkstuintjes scharrelen. Als de wiedeweerga ben ik naar huis gelopen om mijn camera te halen en fietsend weer terug gegaan naar Zwartje. Daar stond ik dan pontificaal met de camera op statief en geen Zwartje. Laat ik nu na een tijdje wat op de grond zien landen en laat dat nu een jong zijn! Statief heel laag gezet en tijgerend naar de vogel, die rustig bleef zitten…
Is het geen schatje?
De afgelopen weken ben ik steeds naar de volkstuinen gereden om te kijken of Zwartje er nog was. Op vogelgebied was er verder niet veel te beleven, ja, de hele dag hoor ik hier de groene specht, die lacht me altijd uit, maar zien, ho maar. Hoewel vanmorgen toen ik boodschappen ging doen, zag ik hem wegvliegen!
Dus heb ik me op Zwartje uitgeleefd. Nu moet ik wel vertellen dat ik het jong niet meer gezien heb, zal hij opgevreten zijn? Naderhand was het mannetje heel vaak aanwezig en het vrouwtje heb ik ook gezien. Zij zag er niet uit, amper veren en de staart leek ook niet veel meer. Ze was erg schuw dus daar heb ik mijn best niet voor gedaan 🙁 Anders zou ik haar teveel verstoren en Zwartje was helemaal niet schuw.
Zwartje is dus het mannetje waar ik steeds naartoe ging, meestal ’s avonds na het eten. Dus nu kan ik een hele serie foto’s laten zien van mijn trouwe vriendje die ik erg ga missen!
Een poetsbeurt is af en toe wel nodig.
Weer spic en span.
Bij deze lichtval is de vogel erg zwart.
Zwartje zat veelal tussen en op een berg hakhout en hier komen de kleuren van de vogel terug in het hout.
Heerlijk in het avondzonnetje op het hek.
En weer op een ander hek, de achtergrond is mooi gewolkt omdat het gras net gemaaid was.
Dit is een tegenlichtopname in een weer heel andere setting.
8 reacties
