Vorige week ben ik weer eens gezellig met Marcel op pad geweest. Op www.waarneming.nl had ik gelezen dat er al een paar dagen op het strand van IJmuiden sneeuwgorzen zaten. Vol goede moed liepen we woensdag het strand op en keken goed om ons heen. In eerste instantie zag het er niet “sneeuwgorzerig” uit, dus besloten we de pier op te gaan. Links en rechts van de pier zwom een zeehond, een grijze of gewone, dat weet ik even niet. Verder diep beneden op de betonblokken steenlopers en zilvermeeuwen. We vonden het eigenlijk niet de moeite om daarvoor onze spullen uit te pakken, ook omdat het akelig koud was. Teruglopend op de pier werden we aangesproken door een aardige man, die ons vertelde dat de sneeuwgorzen toch weer op het strand zaten. Daar en daar bij die paal… . Wij helemaal blij die kant opgelopen. Liepen daar twee personen met grote toeters achter de gorzen aan, breeduit, niet even door de knieën gegaan. Ja, die vogels lopen dan toch weg. Omdat ik daar niet tegen kan, ben ik naar de drieteentjes gegaan en daar wat foto’s van gemaakt. Gelukkig gaven die personen het op en liepen de pier op. Toen konden wij de sneeuwgorzen rustig benaderen en laag fotograferen. Ik zag er niet uit, regenbroek aan die afzakte, alles onder het zand, zere nek en rug. Maar dan heb je ook wat 🙂 Wat later hebben we tevreden een kop koffie gedronken en keken we terug op een geslaagde sessie.
Wat kleurt zo’n vogel mooi in de omgeving.
Honger.
Hoi, wie ben jij?
Daar ligt nog wat…
Verder eten maar.
Dit was wel grappig, een dame met verrekijker zocht een sneeuwgors en had niet in de gaten dat er een vlak voor haar stond.
8 reacties
