Momenteel zitten er alleen pimpelmezen in de tuin, jonge wel te verstaan. Misschien wel van het broedsel dat we hebben gehad, leuk hoor. Ik heb wat foto’s gemaakt toen ze in de krentenboom hingen om van de krenten te snoepen. Meestal wordt dat alleen door de merels gedaan en een enkele houtduif, maar nu ook door die acrobaatjes, grappig om te zien.
De pootjes vastgeklemd om die ene bes.
Lekker!
Elke poot hangend aan een bes.
9 reactiesIn de achtertuin hangt een fris/zoete lucht van de vlinderstruik. De vlinders komen op de lucht af en zwermen op de struik. Vooral Atalanta’s, een enkele Dagpauwoog, Kleine Vos en Distelvlinder. Vanmiddag in het duin zag ik een Bont zandoogje, Bruin zandoogje, Oranje zandoogje en de kers op de taart was een Eikenpage. Daar heb ik geen foto’s van, vanmiddag was ik aan het wandelen met twee vriendinnen en niet aan het fotograferen. In de achtertuin heb ik wel foto’s genomen en een paar laat ik er zien.
Terwijl ik hier achter de computer zit met de deur open, ruik ik de geur van de vlinderstruik. Nog steeds zitten er Atalanta’s op en het is toch al half acht.
Het is toch net een Perzisch tapijt de voorste helft van de vleugel?
Nog een van opzij, door de lichtval weer heel anders dan de vorige.
De Distelvlinder vind ik echt een beauty, jammer genoeg is de achtergrond niet helemaal top…
7 reactiesAan het eind van de ochtend ben ik op de fiets naar het Weerepad gegaan, daar zou een bosrietzanger zitten. Er werd daar flink langs de slootkant gemaaid en dan wordt de kans op rietvogels erg klein. Wel heb ik een Grote bonte specht gezien, een boomkruiper en zwartkop. Optimistisch heb ik mijn statief en camera daarop, klaargezet maar dat was voor niks. Toen besloot ik naar Weijdemeer te gaan, het waterbergingsgebied. Als snel hoorde ik spotvogels, maar die bleven in de struiken. Wat heen en weer gelopen en op een plek waar ik veel kleine karekieten hoorde, besloot ik het “spul” weer klaar te zetten. In een soort kleermakershouding, statief zo laag mogelijk, mezelf daarachter verschuilend. En wat eerst alleen maar horen was, werd zien. Ik heb me er lekker mee vermaakt, zo zittend op pas gemaaid gras en als je dan nog foto’s kunt maken… helemaal top!
Af en toe kwam er een vrij zitten op een rietstengel, de meeste keren zat er riet voor de vogel.
De vogel deed erg zijn best voor me, vind je niet?
Een heel andere sfeer heeft deze foto. De sprieten in het bruin en groen geven wat beweging in het beeld.
Dan is het me uiteindelijk ook dit jaar weer gelukt om de kleine karekiet vast te leggen.
9 reacties
De groene vleesvlieg, wie kent hem niet en wil hem het liefst niet in de buurt hebben. De latijnse naam is wel erg mooi vind ik Lucilia sericata en als je de vlieg dichtbij ziet, dan ben je ook in verwondering. Tijd om hier wat aandacht aan te besteden, gewoon in de achtertuin, voor deze vlieg hoef je niet ver te reizen :-). Milieuvriendelijk ook nog!
Op de Hortensia net na een miezerig regentje.
Prachtig koppie toch?
Vooraanzicht.
Op de Astrantia major.
Wat een kleuren heeft zo’n vlieg, prachtig!
7 reactiesHet is natuurlijk prachtig weer al een hele tijd, geen reden om te mopperen. Fotografisch gezien is het wel lastig, het licht is veel te fel. Alleen ’s morgens voor achten zou je iets kunnen doen of ’s avonds na achten. Ik lijk wel mijn hele inspiratie kwijt te raken :-). Vorige week ben ik een keer om half zeven de polder rondgefietst, het fietsen was lekker maar foto’s ho maar.
Gisteravond wilde ik het toch wel weer proberen, ik heb dan gewoon geen rust in mijn kont. Marcel wilde wel mee en manlief raadde ons aan om een keer de Wogmeer in te gaan. Op een gegeven moment fietsten we ergens waar we een hoop “geschreeuw” hoorden. Geschreeuw van iets jongs, een jonge valk o.i.d. daar hebben we een tijdje stilgestaan, maar zien deden we niets. Toch maar verder gegaan met de afspraak op de terugweg weer te kijken. We hebben de rietgors, rietzanger, knobbelzwaan en veel meeuwen gezien. Plots veel gekrijs van de meeuwen, ze waren bezig een grote zilverreiger weg te jagen. Een mooi gezicht was dat.
Na dit gezien te hebben gingen we toch maar weer terug na de plek waar we het geschreeuw gehoord hadden. Bleek het een jonge ransuil te zijn… superdesuper! Hoog in een boom op een tak, onmogelijk om te fotograferen. Maar genieten was het.
Komt er een mevrouw op de fiets naar ons toe gereden en die vraagt wat het geschreeuw is, zij woont daar en had het eerder gehoord. Een ransuil dus, ze vond het zo leuk, haar vader had in zijn leven veel uilen geringd dus zij had er ook belangstelling voor. We mochten op het erf kijken en intussen was het uiltje op een andere plek gaan zitten en daar hebben we wat foto’s kunnen maken. Het was al half tien en behoorlijk schemerig, maar de iso naar 1600 en zo is het toch nog gelukt.
Een heel verhaal voor maar één foto.
