Vanmiddag had ik eindelijk tijd om een boodschap in een nabijgelegen dorp te doen. Vanachter het glas zag het er allemaal goed uit, wat het weer betreft dan. Dus nam ik het besluit om de fiets te pakken, de camera ook mee te nemen en na de boodschap de polder in te gaan. Heen ging het allemaal lekker maar het rondje van 12 kilometer terug… mensenkinderen wat een zuidwester zeg. Ik zag niets wat de moeite van het afstappen was en toen ik een torenvalk zag en daarvoor stopte, vloog hij weg. Maar ik ben dan wel weer tevreden over mezelf en ben ik dankbaar dat ik het nog allemaal kan op eigen kracht. Ja, ik ben ook niet meer de jongste 🙂 vorige week ging ik zelfs eendjes voeren… het moet toch niet gekker worden, ha, ha. Maar dat was een vooropgezet plannetje, ik wilde meeuwen of eenden vastleggen in hun vlucht naar het brood toe. En dat is gelukt, helemaal zoals ik het wilde.
De buiken worden mooi belicht door de sneeuw, de sneeuw die nu toch bijna weg is.
8 reacties
