wil naar buiten

Van alle kanten werd ik benaderd “Heb je de Roodkeelnachtegaal al gezien?” Alsof ik een soortenjager ben, foei mensen… Maar als je dan opgehaald wordt door een vogelaar die al twee keer geweest was, tja dan moet je wel 🙂 🙂 Peter heeft Ria en mij opgehaald en tien minuten later stonden we bij de plek waar de vogel zit. Wij stonden naast een steeg waar de vogel af en toe van links naar rechts rent. En koud, zo koud… Eerder mochten vogelaars vanuit de huiskamer de vogel fotograferen. Tegen betaling van vijf euro, lekker warm achter de kachel. Nu stonden er fotografen op het balkon van het huis daarboven. Ook voor vijf euro… Nou, ik had al gezegd “Dat doe ik niet hoor.” Maar na anderhalf uur stond ik daar ook, gedwongen door mijn maatjes 🙂

Ik snap niet waarom die vogel daar gaat zitten, rommelige bestrate tuin. Bij mij is het veel leuker en gezelliger en ik zou een fraaie voederplek maken. En daar zou je dan weer schitterende foto’s kunnen maken, maar dan wel voor een tientje!

Enfin, ondanks dat de Roodkeelnachtegaal op een lelijke schutting en een even lelijk dak zit, kan ik toch een paar foto’s laten zien.

Een prachtig vogeltje is het en vooral door het rood op het keeltje. En ik, ik ben na vier uur in het warme huis, nog niet warm.

In het noordoosten van het land sneeuw en spiegelgladde wegen, hier regen en grijzigheid. En vooral de regen verveeld heel snel.Toch ben ik nog een uur in de achterdeur gaan zitten. Het is alweer een tijdje geleden dat ik dat gedaan heb. Het levert toch vaak dezelfde foto’s op en een mens wil weleens wat anders. Maar met het weinige licht kun je niet veel anders. Dus de deur open, schuildoek in de opening, camera op statief, verwarming uit, jas aan, plaid op de knieën en wachten maar. In de tuin zitten alle dagen ringmussen, heggenmussen, koolmezen en pimpelmezen, roodborst, turkse tortels, vinken, groenlingen, merels en af en toe een GBS. Van de ringmus heb ik een foto kunnen maken…

Deze Ringmus vond er ook niks aan en keerde me zijn rug toe. Maar mensen als je goed kijkt naar die veren en die kleuren, mooi toch?

En ik zit hier nog steeds koud te zijn, de wind en regen stonden mijn kant op en binnen werd het haast net zo nat als buiten!

Afgelopen maandag was het mooi weer, zonnig en geen harde wind. Eén van de redenen om naar het AWD te gaan, de tweede reden was de aanwezigheid van de Waterspreeuw. Vijf jaar geleden zag ik deze soort voor het eerst In het AWD, later nog een keer in Duitsland. Voorgaande dagen hield in de site van waarneming in de gaten en zo wisten we dat we de ingang bij Zandvoort moesten nemen. Dus togen manlief en ik per openbaar vervoer naar het gebied. Eerst maar een kop koffie genomen want dat heeft een mens wel verdiend na zo’n reis… De NS heeft het één en ander veranderd, stopt de trein op elk station en heb je maar twee minuten om de bus te pakken. Enfin, op de plekken waar de Waterspreeuw gesignaleerd was zat hij niet. Geen man overboord, we liepen heerlijk en dan maar geen Waterspreeuw. Stoppen we even op een mooi plekje en ik zag de beauty staan! Dus zei ik tegen manlief: “Net doen of je niets ziet.” en ik sloop tussen de struiken in de richting van de vogel. In een mum van tijd waren er meer fotografen, dus dat sluipen hielp niet.

Dit is een van de de eerste foto”s die ik kon nemen, ik lag plat op mijn buik en daardoor zie je wat begroeiing voor het achterlijf. Hierna vloog de vogel naar de overkant…dat heb je als de fotografen in volle lengte foto’s gaan staan nemen.

De Watersrpeeuw langs het water waar hij steeds indook om beestjes te pakken en op de eten.

Hier weer wat meer rechts van de plek, heel ander licht, heel andere kleuren.

En dan nog met prooi! Het leek een stukje hout, maar als ik de foto vergroot lijkt er wel een schelpje op te zitten. Als we een stuk gaan lopen met camera neem ik mijn 80/400mm mee. Mijn andere vaste lens is zo zwaar dat dat me teveel wordt. Nu hadden we toch ook weer 14 km in de benen en anders red ik dat niet. Dus wel wat minder millimeters en dan moet ik maar wat meer croppen. Deze foto’s zijn toch wel aardig om te laten zien.

Nadat we na deze fotosessie verder liepen, zagen we een grote groep mensen/fotografen staan. Allemaal voor een vosje dat wel ziek leek, de vos bleef tenminste liggen onder struiken. En maar klikken…je zou toch op sterven liggen met zulks om je heen. Daar wil ik niet bij horen en we liepen verder. Zowiezo loop ik het liefst alleen of met zijn tweeën. Je ziet dan veel meer.

Toen we om vijf uur in Obdam uit de trein stapten, had ik geen puf meer om te koken. Bij de slager hebben we een kant en klaar maaltijd gekocht. Je kunt beter thuis blijven dan houd je nog geld in je zak 🙂 🙂