wil naar buiten

Het is altijd een feest als ik de Kleine plevier zie. Niet dat ik de slingers ophang of ga juichen… dan zou de vogel zo wegvliegen. Maar het is een soort die ik niet zo vaak zie en een bekijken waard is. Snel dribbelend en steeds zijn/haar snavel in het zand stekend, loopt de vogel voorbij. En dan is het de kunst om op het juiste moment toe te slaan.

Hier met de snavel in het zand poerend, best lastig om dit goed te fotograferen. En daarmee bedoel ik dus, met scherpte op de kop.

Zo’n blik naar voren komt best streng over en niet altijd zo leuk, maar de gele ringen om de ogen zijn wel mooi te zien.

En af en toe was er een moment van rust!

Al een paar dagen zit er één Groenling in de achtertuin. Waarschijnlijk een jong, het beestje is zo goed van vertrouwen. Ik kan haast naast de vogel zitten, kijken hoe hij zonnenbloempitten oppeuzelt. Maar de buurkatten hebben het ook ontdekt en zitten onder de haagbeuk en andere struiken op het “kereltje” te loeren. Ik gooi al bakken water en stukken prut naar ze, maar ze blijven terugkomen. En “kereltje” komt ook steeds weer op de grond terug.

Deze foto heb ik liggend op de grond genomen. de vierkante uitsnede doet het wel goed vind ik. Hier was zijn bekkie gelukkig leeg, want met volle bek is geen gezicht! Hopelijk blijft hij alert en laat hij zich niet pakken.

Och jee, heb ik weer… komt hij te dichtbij!