wil naar buiten

Het werd weer eens tijd voor een rondje polder, de Pettemer en Hargerpolder wel te verstaan. Met een beetje geluk wil daar nog weleens een Buizerd of Torenvalk zitten, vliegen of bidden.

Aan het begin van de torenvalkweg zag ik een valk op een hekwerk zitten, mooi omgeven door grassen. Rustig ben ik doorgereden en verderop gekeerd, rijstbroek in het portier gelegd met de camera erop en weg was hij…! Zo gaat dat. Omdat ik honger kreeg, besloot ik de boterhammen gemaakt door manlief, op te eten. Wie weet zou de Torenvalk terugkomen, helaas vloog hij een stuk verder weg en besloot ik verder de polder in te rijden. Over smalle enge weggetjes met veel bochten. En toen zat daar een prachtige Buizerd aan de rechterkant van de weg. Zelfde recept weer toegepast…verder rijden…voorzichtig keren…niet in een sloot rijden…rijstbroek klaar met camera en je snapt het…weg. Weer gekeerd en in de kant gaan staan zodat er nog iemand langs kon rijden en wachten. Hij vloog van het ene naar het andere hek, probeerde nog een muis te vangen, wat niet lukte. Terwijl ik zo zat te kijken, kwam er Torenvalk aangevlogen en ging op een hek zitten. Daar kon ik tenminste een foto van maken.

Je ziet het grauwe grijze weer er wel vanaf he?

En, ja hoor de Buizerd ging even later in deze boom zitten, hoog en droog. Bewust heb ik de schapen erbij genomen, het paste net.

Na een tijdje vloog hij weg en besloot ik op huis aan te gaan. Tevreden thuisgekomen heb ik de bietjes gekookt, aardappels geschild en lekker koffie gedronken. Daarna spontaan dit stukje voor je geschreven 🙂

Vorige week las ik in een bijlage van de Volkskrant een leuk verhaal over Blauwe Reigers in Amsterdam. In oost kwam een vrouw iedere dag om dezelfde tijd naar buiten om de reigers te voeren. Als ze niet op tijd was klopten ze aan de deur met hun snavels. Als ze daar gegeten hadden, vloog een deel van die reigers naar Artis. Daar werden om half vier de pinguins gevoerd met vis. Op het einde van de Albert Cuyp marktdag vechten ze samen om het eten wat daar nog ligt. Snackbars zijn ook geliefd!

Het zijn mooie vogels, talrijk, maar wat maakt het uit. Jaren terug toen ik hier net in de polder woonde, fietste ik vaak met een simpel cameraatje op zak in de hoop een reiger te zien en fotograferen. Dan stapte ik af en weg was het schuwe beest. Inmiddels heb ik ze vaak genoeg kunnen vastleggen.

Hoe vind je mijn verenpracht?

Hier was hij op een dode boom geklommen en lijkt zich af te vragen of het niet een beetje eng is…

Nee hoor, hij gaat gewoon door met poetsen. Zoals je ziet had ik bij een paar foto’s millimeters te veel, erg? Nee toch, geeft een wat intiemer beeld.

Mijn vader zei vroeger altijd: “Daar staat een oud wijf.”  Je begrijpt dat ik dat ook meestal zeg, bekenden weten inmiddels precies wat ik bedoel.

Dinsdag haalde manlief me van mijn werk op, om samen naar het strand te lopen. Camera mee natuurlijk, we wilden namelijk de drieteentjes fotograferen. Nu heb je natuurlijk geen garantie dat ze er lopen of liever gezegd rennen. Maar het geluk was met ons… na wat heen en weer lopen zagen we twee drieteentjes langs de vloedlijn. Direct de camera op het statief gezet, statief in de laagste stand, hoekzoeker erop en wachten totdat ze dichterbij kwamen. Zittend op een plastic zak heb ik leuke foto’s kunnen nemen, ik zal er een paar laten zien.

Er lag iets heel lekkers op het strand, het leken wel inktvistengels of noem je dat poten? In ieder geval kwam de vogel er steeds naar terug. Hier keek hij me een beetje boos aan…waag het niet mijn hapje te pakken.

Zie je hier de beperkte scherptediepte, mooi he? Jammer van het stuk steen voor de poten, je kunt niet altijd alles hebben.

Weet je dat ik gewoon zit te genieten als ik deze foto zie. Het blauw van de golven op de achtergrond, de fijne kleuren, de vogel die je aankijkt met een lekker hapje in zijn bek.

Als de vogel dan ook nog op rust gaat, vertrouwd hij het wel. Hier vind ik het beeld van de golven op de achtergrond wel fijn. Het ronde past goed bij de pose van de drieteen.

Tevreden pakten we onze spullen weer in, een kop koffie bij Zeezicht, het leven is dan goed!