wil naar buiten

Voor mij is het Bakkum aan Zee, niet Castricum..maar op de borden houden ze het op Castricum. Lekker eigenwijs blijf ik. Als ik dinsdagochtend gewerkt heb bij De Hoep ga ik vaak daarna nog even op het strand of in de duinen lopen. Afgelopen dinsdag had ik zin in de zee en hoopte ik wat fotografeerbaars te zien. De laatste tijd begin ik meeuwen steeds leuker te vinden, vooral als ze massaal opvliegen.

Deze foto is met zij tegenlicht genomen, zodat het een wat zilveren uitstraling krijgt.

Hier de zon in mijn rug en wat strand erbij, die kleur komt weer terug bij de eerste jaars Zilvermeeuwen.

Zwarte kraaien zie je ook altijd op het strand…

Eén Drieteenstrandloper liep er, nou ja, rennen is het meer. Ik vind dat altijd zo grappig om te zien. Nadat ik met mijn knieën op een plastic zak had plaatsgenomen en de hoekzoeker op de camera had gedaan bleef hij/zij zowaar stilstaan! Ik kan wel een winkel met drieteentjes beginnen, maar ik krijg er nooit genoeg van.

De Gaai, een lekkere brutale vogel die vroeger Vlaamse Gaai heette. Zodra je pelpinda’s strooit, komen ze die in een sneltreinvaart oppakken. Soms proppen ze er een paar in hun krop en nog één in de snavel om ze daarna te verstoppen of op te eten. Zondag was ik met een vogelmaat in de hut in Bussum van het centrum voor natuurfotografie. We waren verrast dat er nog een laagje sneeuw lag voor de hut. In de hut lag een zakje met pinda’s en die hebben we voor de hut neergelegd. Al snel kwam er een Gaai die zelfs de tijd nam om de pinda ter plekke op te eten.

Zo hier ben ik dan en ik heb honger!

Mmm, hoor ik geklik? Een camera?

Tjee, begint het nog te regenen, snel een pinda pakken.

En nog een.

Zo en nu pellen en doorslikken.

Het is best wel lastig om de belichting goed te hebben met de sneeuw, ik heb wat overbelicht en de de camera op matrix gezet.

We hebben foto’s kunnen nemen van de Kool- Pimpel- en Glanskopmees, Vink, Grote Bonte Specht, Boomklever en Roodborst en natuurlijk mag ik de Merels niet vergeten. Heel leuk waren de twee Eekhoorns die elkaar achterna zaten in de bomen en een Ree scharrelde achter in het bos. Je krijgt nog wel het een en ander te zien.

Vanmiddag ben ik thuisgekomen van een paar dagen Den Haag. Manlief heeft daar een klus te doen en ik vond het leuk om hem aan het eind van de dag met een gedekte tafel te verwelkomen. Dichtbij het strand logeerden we en ik hoopte daar Drieteenstrandlopers te zien. Maar op de plek waar ik zat, zijn ze bezig met een project. Met een zandmotor wordt er een soort waddenachtig gebiedje gecreëerd. Voor de golven lag een soort meer, nou ja, in ieder geval liep er niets. Gelukkig hoorde ik bij het huisje wat gekrijs en daar zaten een stuk of zes Halsbandparkieten.

Wat een mooie vogels zijn het, wat een kleuren!

Ik ben aan het oefenen om uit de losse hand te fotograferen, wat zeker niet meevalt. VR aan en nu nog wat handigheid krijgen. Als we dan uren gaan lopen hoef ik geen statief mee te sjouwen en dat scheelt een heleboel.

Wel allemaal in de takkentroep, hoewel deze zit wel aardig vrij. Dan ga je voor de Drieteentjes, kom je thuis met “zuurstokvogels!” Ik vind het niet erg…

Er zitten best wel veel vogels in mijn achtertuin, zoals: kool- en pimpelmees, groenling, vink, merel, turkse tortel, ekster, roodborst en ringmus. Van sommige soorten minstens tien…twintig. Ik had zomaar zin om weer eens in de achterdeur te gaan zitten om het spul vast te leggen. Je moet wel het geduld van een “ijzeren pispot” hebben! Is dit een normale uitdrukking of verzonnen door mijn familie? In ieder geval is het me gelukt om wat vogels op de gevoelige plaat te krijgen. Allen gezeten op een mooie tak die ik tijdens een wandeling zag liggen.

Als dit niet poseren is… Misschien een beetje afwijkend in beeld gezet, maar op zijn tijd houd ik daarvan.

Tjonge, tjonge wat een mooie tak!

Oei, wat eng, wat een hoogte!

Hoe zal ik het gaan doen? De achtergrond is een haagbeuk en als je daar schuin genoeg op fotografeert krijg je een mooie DOF.

Een stuk of vier Merels zitten alle dagen in de tuin, wat een nagels he? De onderkant van de snavel komt zo ook mooi uit, op een gegeven moment leek het wel dat hij een braakbal uitspuugde.

En dan de Koolmees, hier had ik strijklicht vanaf de rechterkant. De andere soorten lieten het afweten, een andere keer misschien. Geduld heb ik wel maar zoveel geduld als die …… niet.

Gisteren tijdens de lunch was ik aan het bedenken waar ik eens naartoe kon gaan. Naar het strand, de duinen of een polder. Opeens wist ik het… de fotohut in het Balgzand van LNH. Snel gemaild en later gebeld, de hut was vrij en voor een halve dag kon ik hem huren. Een halve dag dat zijn maar een paar uurtjes. Het licht gaat snel uit om deze tijd van het jaar en ik vertrok pas om één uur van huis. Maar ja, dat zit dan in mijn hoofd  en nergens anders.

Het was erg rustig voor de hut. In het begin kwam er een groep Rotganzen en later de Grauwe ganzen. Daar heb ik me op uitgeleefd! Ze zijn wel “gewoon” en door velen misschien wel gehaat, maar mooi zijn ze ook!

Drie bij elkaar, het oog van de achterste komt nog net tussen de poten van de voorste.

Waakzaam bleef de voorste de hele tijd, waarschijnlijk door de klik van de camera.

Hier gaan ze ieder een kant op en zie je achteraan nog een slapende Grauwe gans. Zo hou je altijd wel wat foto’s over die de moeite waard zijn. Het  bezoek aan de hut kort was maar krachtig en ik ga zeker in de ochtend nog een keer die kant op.