wil naar buiten

Gisteren ben ik naar De Zeevang gereden omdat ik zin had vogels te zien 🙂

Tot in de 13e eeuw was de Zeevang – de naam zegt het al – gevangen door de zee. Toen de zee eenmaal buitengesloten was, ontstond er een patroon van lange, smalle graslanden, brede sloten en lintdorpen op de dijken. De grutto voelt zich hier thuis. In het voorjaar zijn de weidevogels vanaf de klemweg goed zichtbaar. In de winter vind je hier een grote rijkdom aan groepen overwinterende vogels.

Toen ik er bijna was, kon ik niet verder, er was een wegomlegging, dus via Keulen naar Aken gereden en de tank was ook nog bijna leeg. Nou ja uiteindelijk ben ik er gekomen en moest het stellen met heel veel smienten die daar overwinteren. Schuwe eenden zijn het, als je rustig aan komt rijden raken ze al in paniek, dus rustiger dan rustig gedaan. Ik reed op een doodlopend stuk en daar komt verder niemand, dus hoefde ik me niet opgejaagd te voelen. Vanuit de auto een paar foto’s genomen, twee laat ik er zien en de derde foto heb ik jaren geleden een keer genomen vanuit een laag standpunt.

De smient wordt om zijn kenmerkende roep ook wel ‘fluiteend’ genoemd. In Nederland broeden slechts enkele paartjes, maar in de winter is de smient talrijk aanwezig. Smienten komen vanuit Scandinavië en Siberië naar Nederland om te overwinteren. Een aanzienlijk deel van de Noordwest-Europese populatie overwintert hier: het zijn er honderdduizenden. Daarom heeft Nederland een extra verantwoordelijkheid om voor de smient te zorgen. Op een winteravond is hun alleraardigste, fluitende roep te horen als smienten overvliegen: op weg naar het zuiden of op weg naar de graslanden, om hun buikjes vol te eten.

Zondag sprak ik tijdens een ommetje een kennis en die vertelde dat er op Geestmerambacht ransuilen gezien waren in een grote boom. En daar zijn alleen maar grote bomen … Dus besloot ik mijn dochter te appen met de vraag of ze mee wilde gaan, zij ziet altijd zoveel en zo goed :-). Dat wilde ze wel en een kwartier later pikte ik haar op met de auto en reed die kant op. Het leek een beetje op te vallen bij een andere wandelaar dat we zo bij de bomen omhoog keken. Ze vroeg tenminste: “Wat zien jullie?” Niets, maar we zoeken de ransuilen. Nou een kilometer verderop had ze mensen zien staan met verrekijkers en camera’s, daar zal het wel zijn. En dat bleek ook zo, veel mensen genoten van de uilen in de boom. Het was wel even zoeken, eerst zagen we er twee, toen drie en vier en vijf en zes.

Die vogels zaten erg hoog en in de takkentroep, dus het zijn takkenfoto’s geworden. Maar het was wel gaaf om te zien!

Fijn dat je afgelopen jaar mijn blog bezocht hebt! Dank daarvoor. Ik wens iedereen alle goeds deze dagen en in het nieuwe jaar, hopelijk staan we er volgens jaar beter voor.

Afgelopen augustus, toen we in het huis van zoon en schoondochter logeerden, heb ik in de directe omgeving best wel leuke foto’s kunnen maken. Op een foto van huismussen stond een heel storend wit ‘ding’ op. En hoe ik ook probeerde ik kreeg het niet netjes weggepoetst. Ik heb de foto op Birdpix aangeboden en iedereen vond het ‘ding’ jammer van de foto. Nu is er een birdpixer die aanbood het te proberen en dat is gelukt hoor. Nu zal ik beide foto’s laten zien en het is zo’n verschil, kijk maar.

Het was in een volkstuin, ik denk een kist om spullen in op te bergen. En dan nu de bewerkte…

Super toch? De musjes zijn zo schattig…