Afgelopen dinsdagmiddag hebben we een lezing bijgewoond van “de uilenman”. Het ging speciaal over de Kerkuil, een prachtige vogel die je overdag niet zult zien. Ik heb weleens ’s avonds op een camping gepost bij een schuur waar een Kerkuil in zat. Maar om nu uren lang in het donker naar een gat te staan staren…, ik heb ook niets gezien.
In tijdschriften of vogelboeken is ook veel te lezen over de Kerkuil, maar er gaat toch niets boven de uitleg van iemand die er jaren mee bezig is. Druk bezig en niet voor niets, de kerkuilenstand neemt toe o.a. doordat er op de goede plekken kasten geplaatst worden. De uilen worden in de gaten gehouden en op tijd geringd, gemeten en gewogen. Laat ik daar nu bij mogen zijn en wel de volgende avond al…top!
Hier wordt de eerste van de drie uit de kast gehaald en in een ruime emmer gezet. Toen ze er alle drie inzaten werden ze naar beneden gebracht voor alle handelingen.
Hier kun je goed zien dat het kleintje nog veel dons heeft.
Is het geen schatje, hier mocht ik hem in mijn handen houden.
Deze vogel is enkele dagen ouder, veel dons is al vervangen door veren.
Dit is de oudste van het stel en ook de felste…
Die bijt lekker van zich af!
Zo mooi!
Eenmaal op de weegschaal zo mak als een lammetje, maar de vogel blijft alert.
De in verhouding grote ooropening zit goed verstopt tussen de veren. Het skelet van de kop is klein, maar lijkt groot door de dikke laag dons en veren.
Vorige week bij een controle waren er vijf jongen geteld. Nu bleek er al één uitgevlogen, die heeft dus geen ring om zijn poot gekregen. De vijfde lag helaas dood in de kast en dat is jammer. Zomaar onverwacht dit mee te mogen maken is geweldig!
