wil naar buiten

Vanmorgen was het zulk mooi weer dat manlief en ik besloten de fiets te pakken en de polder in te gaan. We gingen wel ieder een kant uit, gezellig he? Fotografisch gezien zijn we toch wel wat verschillend en dan is het net zo fijn om alleen te “rommelen”.  Onderweg kwamen we elkaar nog wel tegen en beloofde manlief een visje mee te nemen voor tussen de middag!

Bij de Lage Hoek hoor en zie je aardig wat grutto’s en tureluurs, machtig! En ik zag al snel een grutto op een hek/paal zitten. Rustig heb ik mijn fiets langs de kant van de weg gezet en de camera gepakt. Och wat was dat super zeg, ik stond en liep daar wat en de grutto bleef gewoon zitten. Ik wilde op de foto nog wat van de omgeving laten zien en kon zo verschillende dingen proberen.

Meestal ga ik met mijn diafragma niet zo hoog zitten om een mooi bokeh te krijgen. Nu wel wat hoger gezet om de molen rechts toch zichtbaar te krijgen, maar toch nog lekker soft.

Hier iets dichterbij met wat schuren op de achtergrond.

Na een poosje ging de grutto het land in om te foerageren en wat rek- en strekoefeningen te doen. Ik heb nog lekker wat gefietst en was net voordat het ging regenen in huis.

Drie keer scheepsrecht is het gezegde en dat klopte vanmorgen. Voor de derde keer ben ik naar de Eilandspolder gereden in de hoop de blauwborst te zien. Eén keer heeft hij zijn best gedaan voor me, na eerst erg in de struiken en het riet te gaan zitten zingen, kwam hij op de bramentakken zitten! Waar vroeg opstaan al niet goed voor is, met een blij gevoel reed ik naar huis waar de koffie al op me stond te wachten.

Zoals beloofd laat ik nu een paar foto’s van mevrouw wintertaling zien. Veel minder kleurig dan meneer, maar zeker niet minder mooi!

Kijk eens hoe fijntjes getekend.

Af en toe ging de snavel open en klonken er gezellige klanken. En dan maar op tijd op de knop drukken om de snavel open erop te krijgen. Wat zeker niet in één keer lukte…

Koppie mooi scherp tussen de bewegende vleugels!

3 reacties

Gisteren heb ik samen met Ria de Balgzandpolder bezocht. We wilden graag de grutto, kluut, drieteenstrandloper, bonte strandloper, watersnip… enzovoort fotograferen. Nee hoor, veeleisend zijn we niet 🙂 Maar ja, iets moest toch wel lukken? Dat is de wintertaling geworden, de enige eenden die voor ons langs zwommen. Foeragerend in de blubber om toch weer energie op te doen voor de vlucht naar het broedgebied. Ook al waren we teleurgesteld door de weinige vogels die er waren, ik heb niet eerder zulke mooie foto’s van de wintertaling kunnen nemen.

Een prachtig eendje.

Die zich van alle kanten liet zien.

Hier zette hij zijn veren wat op op zijn kop.

Slobberend in het water.

Het vrouwtje staat voor hem en die zal ik in het volgende blog centraal zetten.

Als ik dit zie, denk ik bij mezelf… toch niet voor niets blauw van de kou thuisgekomen.

Eindelijk… de grutto’s zijn bij het waterbergingsgebied gearriveerd! Weken heb ik er naar uit gekeken en nu heb ik ze weer gezien en gehoord. Eind van de middag ben ik er op de fiets heengereden en al snel zag ik ze foeragerend in het water. Af en toe vlogen ze op om naar de overkant in het gras te gaan zitten. Omdat ik een snijdende noordenwind stond en geen handschoenen aan had, besloot ik naar huis te gaan. Maar toen kwamen ze toch weer aangevlogen, dus de spullen weer opgepakt en foto’s gemaakt. Na een kwartier hield ik het voor gezien en fietste terug naar mijn warme huis. Een paar foto’s laat ik zien en wie weet de komende weken nog meer!

Het geluid mag je er bij bedenken en dat is niet moeilijk he?

Een beetje te veel rechts in beeld, maar dat mag de pret niet drukken.