Afgelopen maandag heb ik samen met Ingrid gebruik gemaakt van de hut van LNH. Eigenlijk vind ik bunker wel een mooie naam voor deze hut. De trek komt op gang en we hoopten op “leuke” soorten. Ingrid is een fotografe die veel met cultuur, gebouwen enz. doet en vogels is een leuk uitstapje voor haar. Al snel kwam de Zwarte Ruiter en hij/zij zou ons de dag door gaan vermaken. Elke keer kwam die snelle jongen weer langs en wij deden ons best hem bij te houden. De camera van Ingrid leek af en toe wel een mitrailleur … Ook voor mij was het de eerste kennismaking met dit soort.

Hier is hij dan de Zwarte Ruiter, de adult is in de zomer zwart en wordt in de winter lichter grijs, dit is een juveniel.

Mooi onze kant opkijkend…

Het licht was steeds verschillend, zon, wolken, grijs, tegenlicht, licht mee. Knap lastig om goed te belichten. Hier zie je mooi de glans over zijn staart/rug van de zon.

Ook wel fijn wat kleur betreft…

Steeds op zoek naar voedsel!

En dan opeens pal voor mijn neus werden er rek- en strekoefeningen gedaan. Dus millimeters teveel, toch wil ik jullie deze foto niet onthouden. Mijn schoondochter zou zeggen:”Zo komt er meer spanning in de foto.” Wat vind jij?
4 reacties

















De tong uitsteken naar ons en we zijn tevreden!






